بنده بايد به خواسته حضرت حقّ سبحانه رضايت دهد و دست و پاى بىجا نزند ؛ اما همين بشر به اقتضاى عالَم بشريّت و طمّاع بودنش نسبت به امور معنوى و ظاهرى ، از گرفته شدن آن‌ها ناخشنود مىشود ، حال اين كه مىداند هر حول و قوّه‌اى به دست الهى است و او فعّال مايشاء است و اين خود آزمايشى از حق سبحانه مىباشد . از اين رو لازم است خواننده غافل ، تقاضاى فوق ورد زبانش باشد و بگويد : مرا در آن چه از من مىگيرى آزمايش مكن ؛ زيرا بنده طاقت تحمّل امتحان را به سبب دلبستگى تامّ به داشته‌هايش ندارد . به هر حال دعاى فوق ، هرگز در بيان اين نكته نيست كه بفرمايد : امتحانم مكن ، زيرا امتحان ، جزو برنامه‌ى الهى است . ( 514 ) « وَ وَفِّقْنِى لِما وَفَّقْتَ لَهُ مُحَمَّداً وَ آلَ مُحَمَّدٍ - صَلَواتُكَ - عَلَيْهِ وَ عَلَيْهِمْ - . » « 1 » و مرا به آن چه كه محمّد و آل محمّد - كه درودهايت بر او و ايشان باد ! - بدان موفّق فرموده‌اى ، موفّق گردان . امكان رسيدن به كمالات اهل بيت - عليهم‌السلام - اگر خوانندگان را شايستگى توفيقات معنوى محمّد و آلش - عليهم‌السّلام - نبود ، چنين درخواستى معنا نداشت . بنابراين مىتوان گفت اين تقاضا « 2 » درخواستى شايسته است براى اهل ايمان .

--> ( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 198 . ( 2 ) . مخفى نماند اين دعا ، در تمام شب‌هاى دهه‌ى آخر ماه صيام به يك مضمون تكرار شده ، به جز ابتداى هر يك كه‌مزيَّن به ذكر تكرار لفظ جلاله و كمالات الهى با ياى ندا مىباشد و در مجموع قريب هفتاد صفت و كمال است ، و سپس با جمله‌ى « لَكَ الْأَسْماءَ الْحُسْنى » شروع مىشود و تا آخر دعا به يك منوال است كه شرح آن داده شد . توجّه دادن در ابتدا به كمالات الهى ، شاهد بر اهميّت و بزرگى حوايج ذيل است . و اين كه خدايى كه چنان و چنان است ، بر او مشكلى نمىباشد كه بنده‌اى را از حوايج ذيل برخوردار نمايد . علاوه در ذكر فرد فرد آن كمالات الهى نكاتى است كه شايسته است ملاحظه شود .